حکايت بقيع، حکايت غربت است، غربت اسلام، و با که بايد اين راز را باز گفت که اسلام در مدينه النبي از همهجا غريبتر است؟
خطاب ما اينجا با عاشقان است، و با درد آشنايان، که اين حکايت را ديگر، هر دلي تاب شنيدن ندارد. اي اشک مهلتي، تا بازگويم حکايتي را که قرنهاست در سينهام مستور مانده است، و درد آشنايي نيافتهام، که اين راز سر به مهر را با او زمزمه کنم . اينجا گورستان بقيع است،و اين خاک گنجينهدار فريادي است که قرنها ارباب جور آن را در سينه ما محبوس کردهاند، و هرچند اشک ما تاب مستوري نداشته است، اما اين بار، اين بغضي نيست که فقط با گريه باز شود، و اين جراحت نه جراحتي است که با مرهم اشک شور التيام يابد
اي چشم، خون ببار، تا حجاب از تو بردارند، و ببيني که اين خاک گنجينهدار نور است و مدفن عشق و اينجا،بقعهاي است از بقاع بهشت. و آن نفخهاي که در بهشت روح ميدمد، از سينه اين خاک برميآيد، چرا که اينجا مدفن کليدداران بهشت است و اگر حجاب از گوشها و چشمها بردارند، طنين ناله کروبيان را در ملکوت اعلي خواهد شنيد، و خواهي ديد که چگونه فرشتگان بال در بال جلوههاي جاوداني رحمات خاص حضرت حق را بر اين خاک گسترانيدهاند.
گفتی به من می میدهی ساقی بگو کی میدهی
حالم خراب است
... همراه با کبوتران حرم
خورشيد، در حال غروب است و هفت ستاره روشن در آسمان، آغوش گشوده هشتمين اخترند.
کبوتران بال مي زنند آسماني را که چشم هايمان سال هاست به آن دوخته شده، صداي بال کبوتران در صداي سنج عزاداران مي پيچد و خواب مسموم انگورهاي پيچيده بر خوشه هاي حادثه آشفته مي شود، خورشيد، ذره ذره در عطش چشم هايش رسوب مي کند...
امام رضا عليه السلام سجده کردن بر معبود را نزديک ترين حالت بنده ميداند و می فرمايند:
«نزديک ترين حالت بنده به خداوند متعال، در حال سجده است و اين همان قول خداوند تبارک و تعالی است که فرمود: سجده کن و نزديک شو. »
هشتمين پيشواي شيعيان امام علي بن موسي الرضا عليه السلام در مدينه ديده به جهان گشود. مشهورترين لقب آن حضرت «رضا» است و در سبب اين لقب گفته اند: «او از آن روي رضا خوانده شد كه در آسمان خوشايند و در زمين مورد خشنودي پيامبران خدا و امامان پس از او بود. همچنين گفته شده: از آن روي كه همگان، خواه مخالفان و خواه همراهان به او خشنود بودند.»
امام رضا (ع) در ماه ذيقعده سال ۱۴۸ هجري قمري در مدينه ديده به جهان گشود و پس از شهادت پدر بزرگوارشان امام موسي كاظم (ع) در سن ۳۵ سالگي به هشتمين پيشواي شيعيان امام علي بن موسي الرضا عليه السلام در مدينه ديده به جهان گشود. مشهورترين لقب آن حضرت «رضا» است و در سبب اين لقب گفته اند: «او از آن روي رضا خوانده شد كه در آسمان خوشايند و در زمين مورد خشنودي پيامبران خدا و امامان پس از او بود. همچنين گفته شده: از آن روي كه همگان، خواه مخالفان و خواه همراهان به او خشنود بودند.»
امام رضا (ع) در ماه ذيقعده سال ۱۴۸ هجري قمري در مدينه ديده به جهان گشود و پس از شهادت پدر بزرگوارشان امام موسي كاظم (ع) در سن ۳۵ سالگي به امامت رسيد. امام رضا (ع) در طي بيست سال دوران امامت خود با سه خليفه عباسي هم عصر بود:
۱- هارون الرشيد به مدت۲ سال
۲- امين به مدت ۵ سال
۳- مأمون به مدت۱۳ سال
بيشتر دوران امامت امام رضا (ع) در زمان خلافت مأمون بود. مأمون كه يكي از مكارترين و زيرك ترين خلفاي عباسي به شمار مي آمد. پس از قتل برادرش امين و به دست گرفتن قدرت، مرو را مركز حكومت خود قرار داد و با بهره گيري از هوش وزير خود فضل بن سهل پايه هاي حكومت خود را مستحكم كرد.
انـگيزه هاى سياسى مانند: جذب ايرانيان، سركوب نهضتها و قيامهاى علويان، مشروع جـلـوه دادن حـكومت خود، مأمون را وادار كرد به امام پيشنهاد ولايتعهدي دهد ولي از اين روى، امام رضـا (ع) از پـذيرش پيشنهاد مأمون سرباز مى زد. به هر حال امام رضا (ع) درنهايت، ولايت عهدي را با قيد شرايطي پذيرفت. پس از مراسم بيعت اجبارى، در حضور مردم و ديگران فرمود:
لـنـا عـليكم حق برسول الله و لكم علينا به حق فاذا انتم اديتم الينا ذلك وجب علينا الحق لكم. مـا اهـل بيت، به واسطه رسول خدا (ص) بر شما مردم حقى داريم، شما نيز بر ما حقى داريـد وقتى كه شما حق ما را به ما داديد، بر ما لازم است كه حقوق شما را رعايت كنيم. (بحارالانوار جلد 146)
اگر چه اين پيشنهاد رنگ تهديد و اجبار نيز گرفته بود. مسئله ولايتعهدي با تلاش هاي امام براي افشاگري همراه بود و شرط اصلي دخالت نكردن در عزل و نصب ها كه همان شريك نبودن در حكومت جائر زمان براي حضرت محسوب مي شد، نيز به همين منظور بود و امام بدين ترتيب توطئه هاي مأمون را يكي پس از ديگري خنثي مي كرد و كار بدانجا رسيد كه عرصه بر مأمون تنگ شد و امام رضا (ع) را بزرگترين خطر جدي براي بقاي حكومت خود مي دانست و وقتي دريافت عوام فريبي هاي او در اعلام وليعهدي امام رضا (ع) نيز كارگشا نيست، چاره اي جز به شهادت رساندن امام (ع) براي خود نديد.
سرانجام خورشيد فروزان وجود امام (ع) در روز ۲۹ صفر سال ۲۰۳ ق. غروبي سرخ را به مشرق ايمان نشست و بار ديگر سياست مزورانه عباسي تن به شكست داد.
روز وشبها پياده رفتم تا که به مشهد رسيدم يه نظر گنبد طلاي رضا رو مشتاقانه ديدم
چي بگم من يک تماشا با دل و با جان من چه کردي اتش اند رخانه دل زد با سرو سامان من چه کرد
امدم تا صحن وسرايي پر صفا در صفا ديدم به خدا رضا قسم من هر چه که ديدم رضا ديدم
مردو زن حلقه حلقه باهم نشستهو دلخسته بودند دل به حلقه حلقه زلف امام هشتم بسته بودند
تا که هستم محو رضا وخراب ومست پيمونه شم عاشق کاسه هاي زرين وکوچک سقا خونه شم
اگه با چشم دل نبيني ساقي سقا خونه رضاست مي دوني در کجايي وصحن با صفاي رضا کجاست
اگه يک پيمونه بنوشي تا به ابد ديوونه مي شي صحن وساقي وسقا خونه مي شي
کي مي شه کفتر دلم رو با دل تو همبازي کنم بشينم پيش کفتراي تو وکبوتر بازي کنم
ای خدا وفا افریدی رحمت وصفا افریدی با که بگویم این راز پنهان ای خدا خدا افریدی
گفتم: اگر مستونه من که من علی اللهی ام خدا گواه من کـه مـن علـی ولـی اللهی ام
اللهی ام اللهی ام لا اله الا اللهی ام
گفتـم: اگـر رضــا خـدا ٬ خــدا رضـا ٬ رضــا خـدا خـدا کـی از رضـا جـدا ٬رضـا کـی از خداجدا
یعنی رضا وجه خدا باشد و وجه اللهی ام
گفتم: اگر سگ حسین هستم و عوعو می کنم بازم می گم بازم میگم حرفم و پس نمی گیرم
همه اسمها یه طرف اسم ابوالفظل یه طرف همه چشمها یه طرف چشم ابوالفظل یه طرف
همه نوحه خوانها یه طرف سید جواد یه طرف
هر چه داريم همه از كرَم عباس است
خلقت جنت حق لطف كم عباس است
نور بر شمس و قمر ماه بني هاشم داد
عرش يك ذره ز خاك قدم عباس است
نه فقط خلق زمين عبد و غلامش باشند
بخدا خيل ملائك حَشَم عباس است
شيعه از كينه دشمن نهراسد هرگز
دين ما تحت لواي علم عباس است
در صف حشر علمدار شفاعت زهراست
علم فاطمه دست قلم عباس است
نام معشوق مبر نزد من از عشق مگو
عشق ديريست كه در پيچ و خم عباس است
اي كه حاجت ز حسين ميطلبي دقت كن
پرچم شاه به سوي حرم عباس است
ولادت نگین ایران بی بی حضرت معصومه (س) را به تمامی شیعیان جهان تبریک عرض میکنم
از عاقلان جدايم ديوانه رضايم
تو زينب رضاي مليکه خداي
مديحه تو چه گويم زهراي مرتضاي
بي بي به نور عشقت بيچارهرو حقيرم
ارزومه به پيش پاي رضا بميرم
ارباب حسين در عالم با زينب سرفرازه
امام رضا هميشه به فاطمه مي نازه
اي فاطمه خسايه هستي رضا تمايل
کربو بلايم کن اگه هستي مايل یه نوحه از سید جواد ذاکر 
ما ه
م بخوا اقا قبول کنه که بیام
چو در دل دارم تمنای کربلای حسین ای خدای من
نصیبم کن بوسه بر حرم با صفای حسین ای خدای من
سرشتی چون مهر او در دل به دیدارش دل بود مایل
بهشتت باشد جهنم من بی لقای حسین ای خدای من
حسین جانم ای حسین جانم
حسین جانم ای حسین جانم
خوش آن روزی کاین قفس شکند استخوان تن پر هوس شکند
به پرواز آید کبوتر دل در هوای حس
سرم را از تن جداسازی در رضای حسین ای خدای من
نظر بر دل پر امیدم کن به کوی شهادت شهیدم کن
که تا باشم با حسین و با اولیای حسین ای خدای من
بریدم دل را ز دلبندان گسستم جان را از هر دو جهان
کرامت کن روی زیبا و دلربای حسین ای خدای من
دل و جان را خانه ی غم کن وجودم را غرق ماتم کن
چنان مستم کن که جان بدهم در عزای حسین ای خدای من
سر و تن باشد فدای حسین دل و جان مست ولا
همه جا رسم بر اینه نو کر اربابو ببینه امدم دیدم ولی دل ادم خون میشه
وقتی چشای ادم به مزارت می افته چی مشد به جای شما سید من الان اون جا بودم
وشما زنده بودی
نوحه های قشنگ سید خوابو از چشام گرفته میدونی که بی تو هیچم شبو ماهو روزو هفته 
یه نوحه از سید جواد ذاکر
